Είτε είναι πάνω στο χαρτί είτε στο μυαλό μας, κάνουν κακό και μόνο κακό.
Χρησιμοποιώ πολύ συχνά τα μαζικά μέσα μεταφοράς για τις μετακινήσεις μου και έχω γίνει μάρτυρας εξωπραγματικών καταστάσεων πάνω στο θέμα αυτό.
Το περιστατικό όμως που μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση ήταν πριν κάνα δυο χρόνια σε μια συνηθισμένη διαδρομή με τον ΗΣΑΠ.
Ολα κυλούσαν ήσυχα μέχρι που μπήκε στο βαγόνι ένας έγχρωμος άντρας, κάπου 25-30 χρονών, ντυμένος κανονικά, με φαρδύ παντελόνι, μπλουζάκι από το NBA και καπελάκι. Νορμάλ άτομο, κανείς δεν του έδωσε ιδιαίτερη σημασία.
Κάποια στιγμή έκανε το ολέθριο λάθος να βγάλει μια ψηφιακή φωτογραφική μηχανή και να τραβήξει δυο - τρεις φωτογραφίες έξω από το παράθυρο. Αμέσως πετάχτηκε ένας επιβάτης γύρω στα 50-60, Έλληνας, και άρχισε να τον ρωτάει "ποιός είσαι εσύ και γιατί βγάζεις φωτογραφίες κτλ". Εκείνος, προφανώς επειδή δεν ήξερε ελληνικά, δεν απάντησε και κοιτούσε απορημένος γύρω του. Ο επιβάτης συνέχιζε επίμονα να τον ρωτά και να υψώνει συνεχώς τη φωνή του. Κάποιοι νεαροί προσπάθησαν να κάνουν τον διερμηνέα αλλά δεν κατάφεραν και πολλά μέσα στις φωνές αφού κι άλλοι επιβάτες άρχισαν να παίρνουν το μέρος του Έλληνα και να κάνουν τις ίδιες παράλογες ερωτήσεις. Τότε ακούστηκε από μια κυρία το εξής κουφό: "είναι κατάσκοπος!". Εγώ και δυο τρια άλλα παιδιά που παρακολουθούσαμε τη σκηνή σκάσαμε στα γέλια! Οι άλλοι όμως συνέχιζαν να του φωνάζουν, να τον βρίζουν και να τον απειλούν ότι θα φωνάξουν την αστυνομία. Εκεί το πράγμα έγινε σοβαρό και κάποιοι σηκώθηκαν προς το μέρος του να του πάρουν τη μηχανή. Αυτός φυσικά αντιστάθηκε και κάποιοι από τους πιο ψύχραιμους μπήκαν στη μέση. Εκείνη τη στιγμή ευτυχώς το τραίνο σταμάτησε στο σταθμό Αττική και ο έγχρωμος άντρας, έντρομος, έτρεξε έξω να γλιτώσει από τους μανιασμένους επιβάτες που πήγαν να του επιτεθούν.
Εκείνη τη στιγμή ειλικρινά αήδιασα.
Αήδιασα με την υποκρισία, με την ξενοφοβία και με το ρατσισμό που διακατέχει κάποιους συμπολίτες μου. Αήδιασα όταν κατάλαβα ότι μέσα σε ένα ολόκληρο βαγόνι γεμάτο κόσμο, οι μόνοι που προσπάθησαν να υποστηρίξουν τον άτυχο επισκέπτη αυτής της χώρας ήταν τρεις τέσσερις. Οι άλλοι είτε συμμετείχαν στην επίθεση, είτε σιωπούσαν επειδικτικά, είτε απλώς αδιαφορούσαν, όπως έχουν συνηθίσει να κάνουν (ή τους έχουν συνηθίσει να κάνουν) με κάθε θέμα που νομίζουν ότι δεν τους αφορά άμεσα.
Τέτοια περιστατικά, μικρότερα ή μεγαλύτερα, φαντάζομαι έχετε ζήσει όλοι σας. Αυτό που δείχνουν είναι ένα. Ότι δυστυχώς ο ρατσισμός και η ξενοφοβία είναι θέματα που δεν έχουμε λύσει και δεν πρόκειται να λύσουμε σαν κοινωνία όσο διατηρούμε πολιτικές που φέρνουν εμπόδια σε όσους έρχονται να ζήσουν και να δουλέψουν στη χώρα μας.
Όσο οι πολιτικοί μας αλλά και εμείς οι ίδιοι εθελοτυφλούμε μπροστά σε μια πραγματικότητα που έχει γίνει πια μέρος της ζωής μας, τόσο τα προβλήματα θα αυξάνονται.
Δευτέρα, 3 Μάρτιος 2008
Σάββατο, 16 Φεβρουάριος 2008
πως περνάει ο άτιμος!
Για τον χρόνο μιλάω φυσικά, κοίταζα τώρα πότε έκανα τελευταία καταχώρηση και πάνε ήδη 2 βδομάδες! Όχι ότι δεν είχα πράγματα να γράψω αλλά με τόσα άλλα πράγματα που ασχολούμαι δυσκολεύομαι να βρω χρόνο να συγκεντρώσω τη σκέψη μου εδώ!
Μη μου ζητήσετε να τα αριθμήσω, γιατί μπορεί να χάσω κι εγώ το λογαριασμό!
Θα σας πω μερικά για να πάρετε μια ιδέα!
Το σημαντικό είναι ότι όλα μ' αρέσουν και περνάω καλά, και είμαι πολύ τυχερός που δεν έχουν να κάνουν με καθημερινές ρουτίνες. Ειλικρινά ποτέ δεν έχω φανταστεί (και δε θέλω να φανταστώ!) τον εαυτό μου να ξυπνάει κάθε μέρα και να κάνει το ίδιο πράγμα! Αυτό για μένα θα ήτανε θάνατος! Και θαυμάζω πολλούς από τους φίλους μου που αντέχουνε και το κάνουνε!
Είστε ήρωες!
Τέλοσπαντων, καταλάβατε πιστεύω το λόγο της μικρής απουσίας μου και ελπίζω να με συγχωρήσατε :)
Θα επανέλθω σύντομα!
καλή σας ημέρα!
Μη μου ζητήσετε να τα αριθμήσω, γιατί μπορεί να χάσω κι εγώ το λογαριασμό!
Θα σας πω μερικά για να πάρετε μια ιδέα!
- σπουδάζω Επικοινωνία και ΜΜΕ στο Παν. Αθηνών (όχι στην Παντειο!!),
- εργάζομαι σαν βοηθός στην οικογενειακή επιχείρηση που έχει να κάνει με Εκτυπώσεις,
- εργάζομαι ως προγραμματιστής - σχεδιαστής Εκπαιδευτικών Ηλεκτρονικών παιχνιδιών για παιδιά με ήπια νοητική υστέρηση,
- μπορείς να με πεις και ψηφιακό καλλιτέχνη (κοτζάμ εθνικό διαγωνισμό πολυμέσων έχω κερδίσει!)
- παίζω ηλ. κιθάρα σε ένα σχήμα ως βασικός και σε ένα δεύτερο ως αναπληρωματικός κιθαρίστας (στο βασικό σχήμα ετοιμάζουμε και δίσκο!)
- παίζω και θέατρο (ερασιτεχνικά ακόμα), φέτος σε δυο ρόλους: ως Βλέπυρος στις Εκκλησιάζουσες του Αριστοφάνη και ως Αρκούδα στο ομόνυμο μονόπρακτο του Τσέχωφ!
- Α! Γράφω και μουσική για θέατρο, φέτος και για ένα παιδικό.
Το σημαντικό είναι ότι όλα μ' αρέσουν και περνάω καλά, και είμαι πολύ τυχερός που δεν έχουν να κάνουν με καθημερινές ρουτίνες. Ειλικρινά ποτέ δεν έχω φανταστεί (και δε θέλω να φανταστώ!) τον εαυτό μου να ξυπνάει κάθε μέρα και να κάνει το ίδιο πράγμα! Αυτό για μένα θα ήτανε θάνατος! Και θαυμάζω πολλούς από τους φίλους μου που αντέχουνε και το κάνουνε!
Είστε ήρωες!
Τέλοσπαντων, καταλάβατε πιστεύω το λόγο της μικρής απουσίας μου και ελπίζω να με συγχωρήσατε :)
Θα επανέλθω σύντομα!
καλή σας ημέρα!
Σάββατο, 2 Φεβρουάριος 2008
Αξιοκρατία
ωραία λέξη ε?
Γεμίζει το στόμα σου! Τη λες και αισθάνεσαι σπουδαίος!
Συνθετικό αρχαίας προελεύσεως, βγαίνει από το "άξιος + κράτος", δηλαδή ο άξιος ανάμεσα στους πολλούς να κυβερνά.
Την χρησιμοποιούνε τόσο συχνά οι πολιτικοί όσο και οι άλλοι εγχ'ωριοι τηλε-αστέρες που είμαι πολύ κοντά στο να πιστέψω ότι εφαρμόζεται και στη χώρα μας! Δεν μπορεί να μιλάνε τόσοι πολλοί άνθρωποι για κάτι που δεν υπάρχει! Δε θα 'ταν λογικό κάτι τέτοιο!
Ιδιαίτερα τώρα τελευταία που αρχίζουν να πέφτουν σιγά σιγά η μάσκες πολλών, με αφορμή το γνωστό έργο της "Ζαχοπουλειάδας", αυτή η λέξη έχει γίνει καταφύγιο όσων προσπαθούν να κρυφτούν πίσω από το δάχτυλό τους. Μιλούν για την πρώτιστη ανάγκη να γυρίσει σελίδα η κοινωνία μας πάνω σε βάσεις αξιοκρατίας, νομιμότητας και ισονομίας!
(Παρένθεση: Παρά το νοσηρό κλίμα που λένε όλοι ότι μας έχει πάρει από κάτω, εγώ να πω την αλήθεια μου το χαίρομαι και λίγο. Και ο λόγος είναι ότι επιτέλους αρχίζουν ορισμένοι και μιλάνε για την πραγματικότητα και για το πως κινούνται τα νήματα. Κάτι που, όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, όλοι αποφεύγανε σαν το καυτό λάδι! Χαίρομαι που ο βόθρος ξεχείλισε και αρχίζουν και ξεκαθαρίζουν κάποια πράγματα που όλοι είχαμε κοινό μυστικό. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι δε θα μείνει πίσω η βρώμα...)
και ξαναγυρίζω,
Για σταθείτε ρε παιδιά! Δε λέω, ο φακός παρασέρνει σε μεγαλοστομίες και βαρύγδουπες δηλώσεις περί αξιοκρατίας κλπ, αλλά για θυμηθείτε που ζούμε.
Ζούμε σε μια χώρα που μεγαλύτερο όνειρο των πολλών είναι πως θα βρούνε μια θέση στο δημόσιο και θα βολευτούνε για την υπόλοιπη ζωή τους. Το να μιλάς για αξιοκρατία σε αυτούς τους ανθρώπους είναι σαν να τους λες "¨θα χάσεις την δουλειά σου!!". Το βόλεμα είναι ο μέγιστος εθνικός στόχος και οι αρετές που οδηγούν σε αυτόν σίγουρα δεν μπορούν να περιλαμβάνουν την αξιοκρατία! Πως να το κάνουμε δηλαδή?
Ζούμε σε μια χώρα που ο νόμος έχει την ίδια αξία με ένα ανέκδοτο.
Χαρακτηριστική φανταστική συζήτηση σε λεωφορείο:
"Τον άκουσες αυτόν τον τελευταίο που βγήκε τώρα τελευταία για τα Πανεπιστήμια? Πολύ γέλιο σου λέω!"
"Έλα ρε, για πε για πε! Θα σου πω μετά κι εγώ έναν για τα αυθαίρετα που άκουσα και ξεράθηκα!"
Ζούμε σε μια χώρα που ενώ μπαίνουν μέσα ανθρώποι για μικροοφειλές, διεθυντής εφορίας με βοήθεια συνεργάτιδάς του πιαστήκανε με 20 χιλ. ευρώ στα χέρια με κατηγορίες για εκβιασμό και δωροδωκία και αφέθηκαν ελεύθεροι σαν να μην έγινε τίποτα.
Εδώ θα μου πεις, δεν έγινε τίποτα σε άλλα πιο μεγάλα θέματα,
πχ Ομόλογα, δεν φταίει κανείς, Παρακολούθηση τηλεφώνων σύσσομης πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας της Ελλάδος, το θέμα στο συρτάρι, πάλι δε φταίει κανείς, Πακιστανοί, κανείς δεν έδειρε, κανείς δεν απήγαγε, τίποτα δεν έγινε.
Αλλά από τα πιο μικρά πάμε στα πιο μεγάλα και όσο δεν κάνουμε κάτι για τα μικρά τόσο θα μας κυνηγάνε τα μεγάλα...
Όσα χρόνια κι αν περάσουνε, όσα σκάνδαλα κι αν ξεσπάσουνε.
Γεμίζει το στόμα σου! Τη λες και αισθάνεσαι σπουδαίος!
Συνθετικό αρχαίας προελεύσεως, βγαίνει από το "άξιος + κράτος", δηλαδή ο άξιος ανάμεσα στους πολλούς να κυβερνά.
Την χρησιμοποιούνε τόσο συχνά οι πολιτικοί όσο και οι άλλοι εγχ'ωριοι τηλε-αστέρες που είμαι πολύ κοντά στο να πιστέψω ότι εφαρμόζεται και στη χώρα μας! Δεν μπορεί να μιλάνε τόσοι πολλοί άνθρωποι για κάτι που δεν υπάρχει! Δε θα 'ταν λογικό κάτι τέτοιο!
Ιδιαίτερα τώρα τελευταία που αρχίζουν να πέφτουν σιγά σιγά η μάσκες πολλών, με αφορμή το γνωστό έργο της "Ζαχοπουλειάδας", αυτή η λέξη έχει γίνει καταφύγιο όσων προσπαθούν να κρυφτούν πίσω από το δάχτυλό τους. Μιλούν για την πρώτιστη ανάγκη να γυρίσει σελίδα η κοινωνία μας πάνω σε βάσεις αξιοκρατίας, νομιμότητας και ισονομίας!
(Παρένθεση: Παρά το νοσηρό κλίμα που λένε όλοι ότι μας έχει πάρει από κάτω, εγώ να πω την αλήθεια μου το χαίρομαι και λίγο. Και ο λόγος είναι ότι επιτέλους αρχίζουν ορισμένοι και μιλάνε για την πραγματικότητα και για το πως κινούνται τα νήματα. Κάτι που, όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, όλοι αποφεύγανε σαν το καυτό λάδι! Χαίρομαι που ο βόθρος ξεχείλισε και αρχίζουν και ξεκαθαρίζουν κάποια πράγματα που όλοι είχαμε κοινό μυστικό. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι δε θα μείνει πίσω η βρώμα...)
και ξαναγυρίζω,
Για σταθείτε ρε παιδιά! Δε λέω, ο φακός παρασέρνει σε μεγαλοστομίες και βαρύγδουπες δηλώσεις περί αξιοκρατίας κλπ, αλλά για θυμηθείτε που ζούμε.
Ζούμε σε μια χώρα που μεγαλύτερο όνειρο των πολλών είναι πως θα βρούνε μια θέση στο δημόσιο και θα βολευτούνε για την υπόλοιπη ζωή τους. Το να μιλάς για αξιοκρατία σε αυτούς τους ανθρώπους είναι σαν να τους λες "¨θα χάσεις την δουλειά σου!!". Το βόλεμα είναι ο μέγιστος εθνικός στόχος και οι αρετές που οδηγούν σε αυτόν σίγουρα δεν μπορούν να περιλαμβάνουν την αξιοκρατία! Πως να το κάνουμε δηλαδή?
Ζούμε σε μια χώρα που ο νόμος έχει την ίδια αξία με ένα ανέκδοτο.
Χαρακτηριστική φανταστική συζήτηση σε λεωφορείο:
"Τον άκουσες αυτόν τον τελευταίο που βγήκε τώρα τελευταία για τα Πανεπιστήμια? Πολύ γέλιο σου λέω!"
"Έλα ρε, για πε για πε! Θα σου πω μετά κι εγώ έναν για τα αυθαίρετα που άκουσα και ξεράθηκα!"
Ζούμε σε μια χώρα που ενώ μπαίνουν μέσα ανθρώποι για μικροοφειλές, διεθυντής εφορίας με βοήθεια συνεργάτιδάς του πιαστήκανε με 20 χιλ. ευρώ στα χέρια με κατηγορίες για εκβιασμό και δωροδωκία και αφέθηκαν ελεύθεροι σαν να μην έγινε τίποτα.
Εδώ θα μου πεις, δεν έγινε τίποτα σε άλλα πιο μεγάλα θέματα,
πχ Ομόλογα, δεν φταίει κανείς, Παρακολούθηση τηλεφώνων σύσσομης πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας της Ελλάδος, το θέμα στο συρτάρι, πάλι δε φταίει κανείς, Πακιστανοί, κανείς δεν έδειρε, κανείς δεν απήγαγε, τίποτα δεν έγινε.
Αλλά από τα πιο μικρά πάμε στα πιο μεγάλα και όσο δεν κάνουμε κάτι για τα μικρά τόσο θα μας κυνηγάνε τα μεγάλα...
Όσα χρόνια κι αν περάσουνε, όσα σκάνδαλα κι αν ξεσπάσουνε.
Σάββατο, 26 Ιανουάριος 2008
βρε λες να 'χει δίκιο;
..ο αμερικάνος ιθαγενής που κάποτε είπε:
"Μόνο όταν θα έχεις κόψει το τελευταίο δέντρο,
όταν θα έχεις ψαρέψει το τελευταίο ψάρι και
θα έχεις έχεις μολύνει τον τελευταίο ποταμό,
μόνον τότε θα κατανοήσεις ότι δεν μπορείς να τρως χρήματα..."
Και έχει απόλυτο δικαίωμα να μας την λέει ο τύπος γιατί η κοινωνία του ήταν η μόνη που ζούσε σε απόλυτη αρμονία με τη φύση. Εμείς ότι ξέρουμε για αυτή τη λέξη («φυση») είναι μέσα από το "Εμείς κι ο Κόσμος" στο σχολείο! Αναλογιστείτε μόνο πόση ώρα το μήνα ή το χρόνο περνάτε στο ύπαιθρο στη ζωή σας και θα καταλάβετε τη σχέση του σημερινού ανθρώπου με το περιβάλλον. Δε βγάζω τον εαυτό μου απ' έξω. Κι εγώ μέρος του συστήματος είμαι, καλώς ή κακώς. Όπως όλοι μας.
Και εκεί βρίσκεται πιστεύω και η εξήγηση του γιατί δεν «πουλάει» το περιβάλλον. Όταν κάτι τα θεωρείς κάτι ξέχωρο από σένα, κάτι που απλά υπάρχει λίγο έξω από την πόλη δίπλα από την εθνική οδό, άντε και σαν φόντο σε διαφημίσεις για πανάκριβα τζιπ που μόνο off-road δεν τα βλέπεις να κυκλοφορούνε, τότε πως στο καλό θα ενδιαφερθείς για τα μισά είδη της χλωρίδας και της πανίδας που απειλούνται με εξαφάνιση σε περίπτωση που η θερμοκρασία της γης ανέβει 3 βαθμούς Κελσίου;
Ένα θέμα που κανονικά θα έπρεπε να απασχολεί κάθε πολιτικό της γης παίζει 2 λεπτά πριν τα αθλητικά στις ειδήσεις και στριμώχνεται στις τελευταίες σελίδες των εφημερίδων. Και μόνο όταν που και που βγαίνει κάποιος επιστήμονας και λέει ένα τρομακτικό νούμερο, το βγάζουν πρωτοσέλιδο να τρομάξει ο κόσμος και να πάρει την εφημερίδα. την επόμενη μέρα γυρίζουμε στα σοβαρότερα θέματα, βλέπε Κάρλα Μπρούνι, Μάκης vs Θέμος, ποιανού είναι το παιδί οεο κλπ.
Και θα γυρίσω στην αρχική φράση "δεν μπορείς να τρως χρήματα".
Είναι τόσο παράλογο, άδικο και εξοργιστικό να μπορούν ολόκληρες χώρες και μεγάλες εταιρείες να μολύνουν όσο θέλουν και να τιμωρούνται μόνο με χρηματικά πρόστιμα, τα οποία ουτε καν πληρώνουν ποτέ!
Αν συνεχίσουμε έτσι, να έχουμε δηλαδή ως μοναδικό κριτήριο της ανθρώπινης προόδου την οικονομική ανάπτυξη, θα οδηγηθούμε μαθηματικά στον αφανισμό.
Γιατί η Γη, όπως είχε πει και ο Γκάντι, διαθέτει επαρκείς πόρους για να ικανοποιήσεις τις ανάγκες όλων, αλλά όχι επαρκείς για την απληστία ορισμένων.
Και δυστυχώς οι άπληστοι κυβερνάνε στις μέρες μας.
"Μόνο όταν θα έχεις κόψει το τελευταίο δέντρο,
όταν θα έχεις ψαρέψει το τελευταίο ψάρι και
θα έχεις έχεις μολύνει τον τελευταίο ποταμό,
μόνον τότε θα κατανοήσεις ότι δεν μπορείς να τρως χρήματα..."
Και έχει απόλυτο δικαίωμα να μας την λέει ο τύπος γιατί η κοινωνία του ήταν η μόνη που ζούσε σε απόλυτη αρμονία με τη φύση. Εμείς ότι ξέρουμε για αυτή τη λέξη («φυση») είναι μέσα από το "Εμείς κι ο Κόσμος" στο σχολείο! Αναλογιστείτε μόνο πόση ώρα το μήνα ή το χρόνο περνάτε στο ύπαιθρο στη ζωή σας και θα καταλάβετε τη σχέση του σημερινού ανθρώπου με το περιβάλλον. Δε βγάζω τον εαυτό μου απ' έξω. Κι εγώ μέρος του συστήματος είμαι, καλώς ή κακώς. Όπως όλοι μας.
Και εκεί βρίσκεται πιστεύω και η εξήγηση του γιατί δεν «πουλάει» το περιβάλλον. Όταν κάτι τα θεωρείς κάτι ξέχωρο από σένα, κάτι που απλά υπάρχει λίγο έξω από την πόλη δίπλα από την εθνική οδό, άντε και σαν φόντο σε διαφημίσεις για πανάκριβα τζιπ που μόνο off-road δεν τα βλέπεις να κυκλοφορούνε, τότε πως στο καλό θα ενδιαφερθείς για τα μισά είδη της χλωρίδας και της πανίδας που απειλούνται με εξαφάνιση σε περίπτωση που η θερμοκρασία της γης ανέβει 3 βαθμούς Κελσίου;
Ένα θέμα που κανονικά θα έπρεπε να απασχολεί κάθε πολιτικό της γης παίζει 2 λεπτά πριν τα αθλητικά στις ειδήσεις και στριμώχνεται στις τελευταίες σελίδες των εφημερίδων. Και μόνο όταν που και που βγαίνει κάποιος επιστήμονας και λέει ένα τρομακτικό νούμερο, το βγάζουν πρωτοσέλιδο να τρομάξει ο κόσμος και να πάρει την εφημερίδα. την επόμενη μέρα γυρίζουμε στα σοβαρότερα θέματα, βλέπε Κάρλα Μπρούνι, Μάκης vs Θέμος, ποιανού είναι το παιδί οεο κλπ.
Και θα γυρίσω στην αρχική φράση "δεν μπορείς να τρως χρήματα".
Είναι τόσο παράλογο, άδικο και εξοργιστικό να μπορούν ολόκληρες χώρες και μεγάλες εταιρείες να μολύνουν όσο θέλουν και να τιμωρούνται μόνο με χρηματικά πρόστιμα, τα οποία ουτε καν πληρώνουν ποτέ!
Αν συνεχίσουμε έτσι, να έχουμε δηλαδή ως μοναδικό κριτήριο της ανθρώπινης προόδου την οικονομική ανάπτυξη, θα οδηγηθούμε μαθηματικά στον αφανισμό.
Γιατί η Γη, όπως είχε πει και ο Γκάντι, διαθέτει επαρκείς πόρους για να ικανοποιήσεις τις ανάγκες όλων, αλλά όχι επαρκείς για την απληστία ορισμένων.
Και δυστυχώς οι άπληστοι κυβερνάνε στις μέρες μας.
Σάββατο, 19 Ιανουάριος 2008
Το πάρτυ
Στο πρώτο μου post γράφω μια λέξη που κρύβει μέσα της πολλά.
Μια λέξη που είναι γύρω μας καθημερινά, μας τριγυρνάει αλλά και μας κυνηγάει.
Μια λέξη τόσο κοντινή αλλά και τόσο μακρινή.
Και είναι εκπληκτικό πόση δυσκολία αποκτά όταν έρχεται η ώρα να την εφαρμόσουμε στον εαυτό μας!
Μιλάω φυσικά για την περιβόητη «αλλαγή».
Στις μέρες μας όσο ποτέ άλλοτε αυτή η λέξη έχει αποκτήσει ιδιαίτερη σημασία.
Η κατάσταση που έχουμε να αντιμετωπίσουμε σήμερα μοιάζει πολύ με σενάριο αμερικάνικης college movie που τα παιδιά μαζεύονται, εν αγνοία πάντα των γονιών, σε ένα σπίτι, έρχεται όλο το σχολείο και κάνουν το σπίτι καλοκαιρινό! Το πρωί έρχονται οι γονείς και βρίσκουν τα πάντα άνω κάτω, μπίρες, πίτσες, μπουκάλια κ.λ.π. και αρκετούς αγνώστους να κοιμούνται σε κρεβάτια και καναπέδες!
Μόνο που στην περίπτωσή μας οι ρόλοι αντιστρέφονται.
Αυτοί που κάνανε το πάρτυ τους είναι οι γονείς. Το πρωί στην πόρτα εμφανίζονται τα παιδιά με ένα πρόσωπο όχι και τόσο έκπληκτο... Και φυσικά ποιός θα καθαρίσει αφού οι γονείς κοιμούνται του καλού καιρού ο ένας πάνω στον άλλο;
Το πάρτυ όμως ήταν τόσο άγριο που το σπίτι πλέον δύσκολα θα επανέλθει σε κατάσταση ομαλής λειτουργίας, εκτός κι αν βοηθήσουν όλοι, μικροί και μεγάλοι.
Ορισμένοι από τους μεγάλους ξυπνάνε και κουτσά στραβά αρπάζουν ένα φαράσι και ξεκινάνε δουλειά. Δεν είναι πολλοί όμως και τα παιδιά αρχίζουν να χάνουν το κουράγιο τους...
Οι υπόλοιποι κοιμούνται ακόμα και όταν τους σκουντάς το μόνο που λένε είναι "άστα ρε παιδί μου, θα μαζέψει η καθαρίστρια.. άσε με να κοιμηθώ!"
Μόνο που προφανώς λόγω του hangover αγνοούν ότι η καθαρίστρια έχει από καιρό παραιτηθεί και έχει προειδοποιήσει και όλες τις συναδέλφους της για την απαράδεκτη συμπεριφορά του πρώην εργοδότη ο οποίος της έκανε τη ζωή μαρτύριο...
Ο χρόνος όμως πίσω δεν γυρίζει, το πάρτυ έγινε. Κανείς δεν μπορεί να γυρίσει πίσω και να ξεκινήσει μια νέα αρχή. Όλοι μπορούμε όμως να αρχίσουμε από σήμερα για να δώσουμε ένα διαφορετικό τέλος. Και ο μόνος δρόμος είναι αυτή η μαγική λέξη, η «αλλαγή».
Δεν έχουμε άλλη επιλογή, πρέπει να κρατήσουμε το σπίτι όρθιο.
Αν πέσει, το επόμενο είναι μερικά έτη φωτός μακριά.
Και δεν έχω καμιά όρεξη για τόσο μακρινά ταξίδια!
Μια λέξη που είναι γύρω μας καθημερινά, μας τριγυρνάει αλλά και μας κυνηγάει.
Μια λέξη τόσο κοντινή αλλά και τόσο μακρινή.
Και είναι εκπληκτικό πόση δυσκολία αποκτά όταν έρχεται η ώρα να την εφαρμόσουμε στον εαυτό μας!
Μιλάω φυσικά για την περιβόητη «αλλαγή».
Στις μέρες μας όσο ποτέ άλλοτε αυτή η λέξη έχει αποκτήσει ιδιαίτερη σημασία.
Η κατάσταση που έχουμε να αντιμετωπίσουμε σήμερα μοιάζει πολύ με σενάριο αμερικάνικης college movie που τα παιδιά μαζεύονται, εν αγνοία πάντα των γονιών, σε ένα σπίτι, έρχεται όλο το σχολείο και κάνουν το σπίτι καλοκαιρινό! Το πρωί έρχονται οι γονείς και βρίσκουν τα πάντα άνω κάτω, μπίρες, πίτσες, μπουκάλια κ.λ.π. και αρκετούς αγνώστους να κοιμούνται σε κρεβάτια και καναπέδες!
Μόνο που στην περίπτωσή μας οι ρόλοι αντιστρέφονται.
Αυτοί που κάνανε το πάρτυ τους είναι οι γονείς. Το πρωί στην πόρτα εμφανίζονται τα παιδιά με ένα πρόσωπο όχι και τόσο έκπληκτο... Και φυσικά ποιός θα καθαρίσει αφού οι γονείς κοιμούνται του καλού καιρού ο ένας πάνω στον άλλο;
Το πάρτυ όμως ήταν τόσο άγριο που το σπίτι πλέον δύσκολα θα επανέλθει σε κατάσταση ομαλής λειτουργίας, εκτός κι αν βοηθήσουν όλοι, μικροί και μεγάλοι.
Ορισμένοι από τους μεγάλους ξυπνάνε και κουτσά στραβά αρπάζουν ένα φαράσι και ξεκινάνε δουλειά. Δεν είναι πολλοί όμως και τα παιδιά αρχίζουν να χάνουν το κουράγιο τους...
Οι υπόλοιποι κοιμούνται ακόμα και όταν τους σκουντάς το μόνο που λένε είναι "άστα ρε παιδί μου, θα μαζέψει η καθαρίστρια.. άσε με να κοιμηθώ!"
Μόνο που προφανώς λόγω του hangover αγνοούν ότι η καθαρίστρια έχει από καιρό παραιτηθεί και έχει προειδοποιήσει και όλες τις συναδέλφους της για την απαράδεκτη συμπεριφορά του πρώην εργοδότη ο οποίος της έκανε τη ζωή μαρτύριο...
Ο χρόνος όμως πίσω δεν γυρίζει, το πάρτυ έγινε. Κανείς δεν μπορεί να γυρίσει πίσω και να ξεκινήσει μια νέα αρχή. Όλοι μπορούμε όμως να αρχίσουμε από σήμερα για να δώσουμε ένα διαφορετικό τέλος. Και ο μόνος δρόμος είναι αυτή η μαγική λέξη, η «αλλαγή».
Δεν έχουμε άλλη επιλογή, πρέπει να κρατήσουμε το σπίτι όρθιο.
Αν πέσει, το επόμενο είναι μερικά έτη φωτός μακριά.
Και δεν έχω καμιά όρεξη για τόσο μακρινά ταξίδια!
Τρίτη, 15 Ιανουάριος 2008
χωρίς τίτλο...
Μου λεν αν φύγω από τον κύκλο θα χαθώ
στα όριά του μοναχά να γυροφέρνω
και πως ο κόσμος είν' ανήμερο θεριό
που όταν δαγκώνει εγώ καλά είναι να σωπαίνω
κι όταν φοβούνται πως μπορεί να τρελαθώ
μου λεν να πάω κρυφά κάπου να κλάψω
και να θυμάμαι πως αυτό το σκηνικό, είμαι μικρός πολύ μικρός για να τ' αλλάξω..
Μα εγώ μ' ένα άγριο περήφανο χορό
σαν αετός πάνω απ' τις λύπες θα πετάξω
Σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ, σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ
Θα πάω να χτίσω μια φωλιά στον ουρανό
θα κατεβαίνω μόνο αν θέλω να γελάσω
Σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ, σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ
Μου λεν' αν φύγω πιο ψηλά θα ζαλιστώ
καλύτερα στη λάσπη εδώ μαζί τους να κυλιέμαι
και πως αν θέλω περισσότερα να δω
σ' έναν καθρέφτη μοναχός μου να κοιτιέμαι
κι όταν φοβούνται πως μπορεί να τρελαθώ
μου λεν να πάω κρυφά κάπου να κλάψω
και να θυμάμαι πως αυτό το σκηνικό, είμαι μικρός πολύ μικρός για να τ αλλάξω..
Μα εγώ μ' ένα άγριο περήφανο χορό
σαν αετός πάνω απ' τις λύπες θα πετάξω
Σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ, σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ
Θα πάω να χτίσω μια φωλιά στον ουρανό
θα κατεβαίνω μόνο αν θέλω να γελάσω
Σιγά μην κλάψω,σιγά μην φοβηθώ,
ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΚΛΑΨΩ, ΣΙΓΑ ΜΗ ΦΟΒΗΘΩ!
στα όριά του μοναχά να γυροφέρνω
και πως ο κόσμος είν' ανήμερο θεριό
που όταν δαγκώνει εγώ καλά είναι να σωπαίνω
κι όταν φοβούνται πως μπορεί να τρελαθώ
μου λεν να πάω κρυφά κάπου να κλάψω
και να θυμάμαι πως αυτό το σκηνικό, είμαι μικρός πολύ μικρός για να τ' αλλάξω..
Μα εγώ μ' ένα άγριο περήφανο χορό
σαν αετός πάνω απ' τις λύπες θα πετάξω
Σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ, σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ
Θα πάω να χτίσω μια φωλιά στον ουρανό
θα κατεβαίνω μόνο αν θέλω να γελάσω
Σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ, σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ
Μου λεν' αν φύγω πιο ψηλά θα ζαλιστώ
καλύτερα στη λάσπη εδώ μαζί τους να κυλιέμαι
και πως αν θέλω περισσότερα να δω
σ' έναν καθρέφτη μοναχός μου να κοιτιέμαι
κι όταν φοβούνται πως μπορεί να τρελαθώ
μου λεν να πάω κρυφά κάπου να κλάψω
και να θυμάμαι πως αυτό το σκηνικό, είμαι μικρός πολύ μικρός για να τ αλλάξω..
Μα εγώ μ' ένα άγριο περήφανο χορό
σαν αετός πάνω απ' τις λύπες θα πετάξω
Σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ, σιγά μην κλάψω, σιγά μην φοβηθώ
Θα πάω να χτίσω μια φωλιά στον ουρανό
θα κατεβαίνω μόνο αν θέλω να γελάσω
Σιγά μην κλάψω,σιγά μην φοβηθώ,
ΣΙΓΑ ΜΗΝ ΚΛΑΨΩ, ΣΙΓΑ ΜΗ ΦΟΒΗΘΩ!
Παρασκευή, 11 Ιανουάριος 2008
πεζοδρόμιο? what's that?
Στην Αθήνα δεν υπάρχουν πεζοδρόμια. Τέλος.
Άλλα και όπου υπάρχουν φροντίζουμε επιμελώς να τα καλύψουμε με διαφόρων ειδών πράγματα.
Αυτοκίνητο είναι η καλύτερη λύση, πιάνει απ' άκρη σ' άκρη και δεν αφήνει κάμια επιλογή. Τραπεζάκια, καρεκλάκια, κολώνες, γλάστρες και τώρα τελευταία τρύπες από έργα του ΟΤΕ ή άλλων εταιριών που αναβαθμίζουν τα δίκτυά τους αποτελούν ημίμετρα, αφού με λίγη προσπάθεια ο πεζός καταφέρνει να τα περάσει με μόνο αποτέλεσμα κάνα στραμπούληγμα.
Τα τελευταία χρόνια, μετά από προτωβουλία της Νομαρχίας και σε συνεργασία με τους Δήμους, έχουν κατασκευαστεί ειδικές ράμπες κίτρινου χρώματος για να διευκολύνουν τα θύματα να πέσουν στις εκάστοτε παγίδες ώστε να ψυχαγωγούνται οι πολίτες κάθε ώρα και κάθε στιγμή.
Η κοινωνική ευαισθησία της πολίτείας φαίνεται και από το γεγονός ότι σε πολλές από αυτές τις ράμπες έχουν τοποθετηθεί ειδικά κολωνάκια πράσινου χρώματος που αποτρέπουν τα άτομα με ειδικές ανάγκες να χρησιμοποιήσουν τα πεζοδρόμια.
Παράλληλα, σε πολλές περιοχές, ειδικά πλησίον του κέντρου, ο Δήμος έχει φροντίσει και για την ανάπτυξη της ομαδικότητας και της συνεργασίας των πολιτών. Μια δημοφιλής άσκηση είναι αυτή με το όνομα «ένα πλακάκι πλάτος». Οι πεζοί πρέπει να βρουν τρόπους να διασταυρωθούν και να συνεχίσουν την πορεία τους έχοντας στη διάθεσή τους μόνο ένα πλακάκι πεζοδρόμιο. (με σακούλες από ψώνια ανεβαίνει η δυσκολία αλλά και η αποτελεσματικότητα της άσκησης)
Οι εκπαιδευτικές δοκιμασίες περιλαμβάνουν και ασκήσεις αντανακλαστικών από διερχόμενα μηχανάκια που έρχονται απροειδοποίητα από το πεζοδρόμιο για να αποφύγουν την κίνηση αλλά και από οδηγούς που φροντίζουν επιμελώς να αγνοούν τις διαβάσεις πεζών ώστε να θέτουν σε εγρήγορση τους πολίτες κάθε φορά που επιχειρούν να περάσουν απέναντι.
Η κορυφαία άσκηση πάντως ονομάζεται «το αόρατο πεζοδρόμιο» και συναντάται σε ειδικά σημεία. Το πλάτος του πεζοδρομίου είναι μισή πλάκα και στην άκρη υπάρχουν κολωνάκια που αποτρέπουν τη στάθμευση. Εκεί οι πολίτες καλούνται να προχωρήσουν με την πλάτη στον τοίχο και με πλάγια βήματα. Όσοι καταφέρουν και περάσουν την δοκιμασία ανεβαίνουν επίπεδο και πλέον έχουν να αντιμετωπίσουν stand περιοδικών-εφημερίδων καθώς και ηλικιωμένους αντιπάλους που έρχονται από την αντίθετη κατεύθυνση.
Επίσης με το ειδικό πρόγραμμα «κάν' το μόνος σου» η πολιτεία ενισχύει την δημιουργικότητα και την φαντασία των πολιτών στη δημιουργία παγίδων. Οικοδομές εξαιρούνται από το πρόγραμμα λόγω αθέμιτου ανταγωνισμού στην ποσότητα των υλικών.
Άλλα και όπου υπάρχουν φροντίζουμε επιμελώς να τα καλύψουμε με διαφόρων ειδών πράγματα.
Αυτοκίνητο είναι η καλύτερη λύση, πιάνει απ' άκρη σ' άκρη και δεν αφήνει κάμια επιλογή. Τραπεζάκια, καρεκλάκια, κολώνες, γλάστρες και τώρα τελευταία τρύπες από έργα του ΟΤΕ ή άλλων εταιριών που αναβαθμίζουν τα δίκτυά τους αποτελούν ημίμετρα, αφού με λίγη προσπάθεια ο πεζός καταφέρνει να τα περάσει με μόνο αποτέλεσμα κάνα στραμπούληγμα.
Τα τελευταία χρόνια, μετά από προτωβουλία της Νομαρχίας και σε συνεργασία με τους Δήμους, έχουν κατασκευαστεί ειδικές ράμπες κίτρινου χρώματος για να διευκολύνουν τα θύματα να πέσουν στις εκάστοτε παγίδες ώστε να ψυχαγωγούνται οι πολίτες κάθε ώρα και κάθε στιγμή.
Η κοινωνική ευαισθησία της πολίτείας φαίνεται και από το γεγονός ότι σε πολλές από αυτές τις ράμπες έχουν τοποθετηθεί ειδικά κολωνάκια πράσινου χρώματος που αποτρέπουν τα άτομα με ειδικές ανάγκες να χρησιμοποιήσουν τα πεζοδρόμια.
Παράλληλα, σε πολλές περιοχές, ειδικά πλησίον του κέντρου, ο Δήμος έχει φροντίσει και για την ανάπτυξη της ομαδικότητας και της συνεργασίας των πολιτών. Μια δημοφιλής άσκηση είναι αυτή με το όνομα «ένα πλακάκι πλάτος». Οι πεζοί πρέπει να βρουν τρόπους να διασταυρωθούν και να συνεχίσουν την πορεία τους έχοντας στη διάθεσή τους μόνο ένα πλακάκι πεζοδρόμιο. (με σακούλες από ψώνια ανεβαίνει η δυσκολία αλλά και η αποτελεσματικότητα της άσκησης)
Οι εκπαιδευτικές δοκιμασίες περιλαμβάνουν και ασκήσεις αντανακλαστικών από διερχόμενα μηχανάκια που έρχονται απροειδοποίητα από το πεζοδρόμιο για να αποφύγουν την κίνηση αλλά και από οδηγούς που φροντίζουν επιμελώς να αγνοούν τις διαβάσεις πεζών ώστε να θέτουν σε εγρήγορση τους πολίτες κάθε φορά που επιχειρούν να περάσουν απέναντι.
Η κορυφαία άσκηση πάντως ονομάζεται «το αόρατο πεζοδρόμιο» και συναντάται σε ειδικά σημεία. Το πλάτος του πεζοδρομίου είναι μισή πλάκα και στην άκρη υπάρχουν κολωνάκια που αποτρέπουν τη στάθμευση. Εκεί οι πολίτες καλούνται να προχωρήσουν με την πλάτη στον τοίχο και με πλάγια βήματα. Όσοι καταφέρουν και περάσουν την δοκιμασία ανεβαίνουν επίπεδο και πλέον έχουν να αντιμετωπίσουν stand περιοδικών-εφημερίδων καθώς και ηλικιωμένους αντιπάλους που έρχονται από την αντίθετη κατεύθυνση.
Επίσης με το ειδικό πρόγραμμα «κάν' το μόνος σου» η πολιτεία ενισχύει την δημιουργικότητα και την φαντασία των πολιτών στη δημιουργία παγίδων. Οικοδομές εξαιρούνται από το πρόγραμμα λόγω αθέμιτου ανταγωνισμού στην ποσότητα των υλικών.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
